W Teorii Struktury Bytu grawitacja nie jest siłą ani abstrakcyjnym zakrzywieniem metryki, lecz fundamentalną relacją spiralnych form Ψ.
W ujęciu klasycznym grawitacja była interpretowana jako siła przyciągająca między masami (Newton), a następnie jako krzywizna czasoprzestrzeni opisana przez równania Einsteina (OTW). Obie interpretacje uchwyciły istotne aspekty zjawiska, lecz nie wyjaśniają jego pierwszej zasady. W Teorii Struktury Bytu grawitacja zostaje zdefiniowana w sposób bardziej fundamentalny: jako relacja geometryczna wynikająca z gradientów spiralnych form. Każda cząstka elementarna i każdy atom są lokalnymi wirami w strukturze spiralnej Bytu. Posiadają one określony kierunek i gęstość formy, a ich obecność generuje lokalne napięcia geometryczne. Gdy dwa obiekty znajdują się w pobliżu, ich spiralne pola nakładają się i powstaje gradient formy. To właśnie ten gradient jest przyczyną ruchu obiektów względem siebie. W tym ujęciu grawitacja nie jest więc ani zewnętrzną siłą, ani abstrakcyjnym zakrzywieniem metryki, lecz wynikiem dążenia spiralnych form do spójności i harmonii. Przyciąganie grawitacyjne jest naturalną konsekwencją tego, że Struktura Bytu ma charakter samopodobny i organizuje się w zgodzie ze złotym podziałem. Każdy lokalny wir spiralny „wciąga” inne w kierunku wspólnej harmonii geometrycznej. Interpretacja ta pozwala również zrozumieć powszechność grawitacji: działa ona między wszystkimi obiektami materialnymi, ponieważ wszystkie są przejawami tej samej globalnej struktury spiralnej. Już dwa atomy, rozumiane jako spiralne układy, wchodzą ze sobą w relację geometryczną, która manifestuje się jako przyciąganie grawitacyjne. W tradycyjnej OTW problemem są osobliwości – miejsca, w których krzywizna czasoprzestrzeni staje się nieskończona (np. w centrach czarnych dziur). W Teorii Struktury Bytu takie sytuacje nie występują. Spiralna forma nie pozwala na załamanie w nieskończoność: zamiast osobliwości powstaje rdzeń spiralny o skończonej gęstości energii i krzywiźnie. Grawitacja nie prowadzi więc do paradoksów, lecz do nowych poziomów organizacji formy. Tak rozumiana grawitacja zachowuje spójność z obserwacjami empirycznymi, ale jednocześnie nadaje im głębszy sens. Ruch planet, zakrzywienie światła, struktura galaktyk – wszystkie te zjawiska są manifestacją jednej zasady: gradientów spiralnych form Struktury Bytu.