W tradycyjnej fizyce próżnia definiowana jest jako pusta przestrzeń, pozbawiona materii i energii. Współczesne teorie kwantowe wskazują jednak na istnienie fluktuacji pól wypełniających całą przestrzeń. Oba ujęcia traktują próżnię jako stan wtórny wobec cząstek i pól.
W Teorii Struktury Bytu próżnia nie jest pustką. Jest jednolitym stanem Struktury Bytu: ciągłą konfiguracją pola formy o zerowych lokalnych gradientach, pozbawioną zlokalizowanych wzbudzeń (cząstek) i deformacji geometrycznych. To geometryczny grunt, w którym zachowana jest potencjalność spiralnej organizacji, lecz nie występują lokalne napięcia ani nakładające się wiry formy.
Z tego stanu mogą wyłaniać się wszystkie zjawiska fizyczne: cząstki, pola i układy złożone, gdy w strukturze pojawiają się spiralne napięcia i ich gradienty. W tym sensie próżnia jest najbardziej podstawowym stanem Struktury Bytu – formą bez deformacji, z której organizują się nowe poziomy złożoności.
Takie rozumienie eliminuje paradoks narodzin czegoś z niczego. Próżnia nie jest niczym; jest stanem pełnej harmonii formy, z którego – poprzez lokalne zaburzenia – rodzą się zjawiska i obiekty.