W TSB splątanie nie jest paradoksem ani działaniem na odległość — to naturalna jedność jednej formy Ψ rozciągniętej w przestrzeni; obserwator współtworzy tę formę.
Jednym z najbardziej zagadkowych zjawisk współczesnej fizyki jest splątanie kwantowe. W klasycznym ujęciu opisuje ono silną korelację pomiędzy stanami dwóch lub więcej cząstek, która utrzymuje się niezależnie od odległości, jaka je dzieli. Eksperymenty, począwszy od testów nierówności Bella, jednoznacznie potwierdziły realność splątania i jego nielokalny charakter. W ramach tradycyjnej interpretacji mechaniki kwantowej splątanie traktowane jest jako zjawisko paradoksalne, trudne do pogodzenia z intuicją i pojęciem lokalności oddziaływań. W Teorii Struktury Bytu splątanie kwantowe znajduje naturalne i spójne wyjaśnienie. Cząstki, które uznajemy za splątane, nie są w istocie odrębnymi obiektami, lecz punktami tej samej globalnej formy geometrycznej. Są fragmentami jednej i tej samej spirali istnienia, a ich „natychmiastowa” korelacja nie wymaga żadnej wymiany sygnałów ani naruszania zasady ograniczonej prędkości oddziaływań. Korelacja istnieje, ponieważ obiekty te od początku stanowią jedną całość, a pomiar jednego z nich jest jedynie odsłonięciem właściwości wspólnej struktury. Podobnie redefiniowana zostaje rola obserwatora. W klasycznej mechanice kwantowej pomiar wprowadza element losowości i tzw. kolaps funkcji falowej. W Teorii Struktury Bytu obserwator nie jest zewnętrznym arbitrem, który „narzuca” stan układowi. Jest raczej elementem tej samej formy geometrycznej, a akt pomiaru oznacza ustanowienie nowej relacji w obrębie globalnej struktury. Wynik pomiaru nie jest przypadkiem, lecz naturalnym dostrojeniem formy lokalnej (układu i obserwatora) do formy globalnej (całości Bytu). Takie podejście eliminuje paradoksy związane z dualizmem fali i cząstki oraz z arbitralnością aktu obserwacji. Rzeczywistość jawi się jako spójna forma spiralna, w której obserwator i obserwowany obiekt są nierozdzielni. Splątanie kwantowe staje się wówczas nie zagadką, lecz dowodem na ciągłość i jedność Struktury Bytu.